Sakinliği o kadar arzu ettim ki...
Bir kadeh şarabı omzuna yaslanarak içebileceğim birini...
"Hiç inancım yok" diyebilmek isterdim, ama yüreğim bana bambaşka hikayeler anlatıyor
Bu kadar istediği ve de yakınında dahi göremediği bir şey için bir insan nasıl bu kadar müsterih olabilir?
Bilmiyorum, ama içimdekileri her gece tartıp sakinleştiriyorum. Bana huzur verecek kişiyi arıyorum.
Gerçi aramaktan yorgunum, bekliyorum artık...
Ama garip şekilde sakinim.
Ağlamadığım zamanlarda...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder