Yasak bir aşkın yasak olmadığına inanan bir tarafım var. Daha doğrusu insanın gönlüne yasak koyulamayacağına, kendi aklı da dahil kimsenin gönlü durdurmayacağına inandım.
Bu nedenle onu gördüğümde başkası tarafından hoş görülmeyecek duyguların kalbimden çıkıp çağlamasını yadırgamadım. Pek çok insana göre (ve hatta kendime göre de) ar damarım çatlak olabilir. Ama bu benim saf bir şekilde beğendiğim ve hoşlandığım şeyin tadını çıkartmakta olduğum gerçeğini değiştiremez.
Eğer ahlak yönünden bir sınavsa bu durum, ben iki kere çaktım bu dersten.
Topluma göre yanlış. Sevgiye göre doğru.
Doğrular da görecelilikte bir istisna olmayı başaramadıktan sonra...
Karşılaşmamızın tek nedeni benim onunla konuştuğum anları düşünüp tüm içtenliğimle o andaki haline gülümsememdir. Hep pozitif olarak onu çağırmamdır. Şimdi böyle karşımdayken büyünün gücü, güzelliğinin yanında silinip gidiyor.
Bu hissi seviyor ve bundan daha ötesini istemiyorum.
