Daydreaming...

İnsanların hayal kurmasının gerekliliğine inanırım.


Herhalde günah olsaydı, benim cehennemde en derin kazanlarda sonsuza dek yanmam gerekirdi...


Kendimin en sevdiğim yanım hayallerim, çünkü bu aleme ait olmayan kapılarım var hayallerimde. Her istediğimi yapabilecek gücü bulabilirim. Çünkü hayal kurmak ne istediğimi bulmama yardımcı olur.

İsteklerimin değişimini engelleyemiyorum, bunun için yapabileceğim bir şey yok. Yeni insanlar, yeni fikirler, yeni imgeler hayatımı kuşattıkça kendimi devamlı değiştiriyorum.

Ama bazı isteklerim baki kalıyor. Örneğin, çocuk sahibi olmak...

Facebook denen sitede yayınlanan yazımda şöyle demiştim:

"Bir insanın dünyaya bestelerden, güftelerden, romanlardan, resimlerden, filmlerden, tezlerden daha önemli tek bir mirası var: Çocukları."

Çocuklar onlara verdiğimiz her şeyi, kuru bir süngerin suyu emdiği gibi emiyorlar. Bomboş, yepyeni, bembeyaz bir sayfa. Anne ve babanın toplamının yarısı...

Aslında bir insan için ikinci bir şans.

Hayatın kendisine verdiklerini perçinlemek, vermediklerini kıskanmaktan vazgeçip telafi edebilmek için...

Peki, kaçımız bunun farkında. Ya da size soruyorum: Siz bunun ne kadar farkındasınız?

Aile, bir insanın çekirdek kabuğu gibidir. İnsana kökünü, kökenini hep hatırlatan o tohumdur. Bu bir anlaşmadan, akitten çok bir dayanışmanın üzerine oturtulabilecek bir şeydir. Evlenmek âşık olunarak yapılacak bir şey değildir; elbette sevmeli insan ama âşık olmak için karşısındakinin fikirlerini, bakış açısını, çözümlerini, yaşam tarzını seçmeli ve kendi yaşamı da ona uygun olmalıdır. Çünkü tohumların uyuşmadığı bir aşılama ağacı kurutur ya da aşı tutmaz, meyveler sağlıksız olur.

Ben, bana doğruyu anlatan, yanlışlardan kaçmamamı ama ders almamı destekleyen bir aile içinde sevgiyle büyütüldüğüm için çok şanslıyım. Ne zaman üzülsem, kalbim acısa, sıkılsam hep arkamda oldular. Bu nedenle, ileride ben de kendiminki gibi bir aile kurma hayalini içimde taşıyorum.

Umudum var mı? Bilmem... Herhalde çıkmadık candan ümit kesilmez sözü boşa söylenmemiştir.

Açık seçik konuştuğum zaman kimsenin beni anlamama şansı yok, olsa olsa yanlış anlaşılırım. Bu nedenle burada yazılarımı gören benim için özel kişilerle de açık açık konuşmayı tercih ediyorum.

Umarım beni anlıyorsunuzdur...