Vivien on the bus

Köftehor

2012-03-20T17:30:00.000+02:00

Ah, evet, oldukça yıprattık çarşaflarımızı.

Kah üzerinde birbirimizi severken yaptığımız mesailer, kah içinde birbirimizi korkutmak için yaptığımız taklitlerle.

Ve biliyor musun, biz çarşafın belli bir şiddetle çarptığında beton etkisi yaptığını da birbirimiz sayesinde öğrendik.

Seni delirtenin ne olduğu meçhul: işsizlikten mi, güçsüzlükten mi, yoksa zekadan mı delirdiğini bilemiyorum.

Beni delirtense sen oldun, bu acıttı!

Bir insanı kendinden koruyamayacağımı öğrendim senden mesela;

Ya da çıkmak istemediği hiçbir bataktan çıkaramayacağımı...

Ve çıkamadığı bataklığa elinden tutanı da çektiğini gördüm.

İnanır mısın, seninle ilgili merakım birkaç hafta içinde sıfırlandı.

Ama sana ulaşma hırsım asla.

Ben sana okşayarak asla ulaşamadım, ama kılıcımın ucu hep tenine yakın şimdi.

Sözlerim gözlerimden, acımasız kelimelerim sevmelerimden hep bir adım önde.

Çünkü sen içindeki yumuşak eti korumak istemiyorsun; onu acıtmamı böylece geri çekilip çekilip tam güçle saldırmayı istiyorsun.

Hem kendi acından, öfkenden, hem de benimkinden besleniyorsun.

Sana küçümseyen bir nefret duymayı, şu an duyduğum şefkatli acımayı duymaktan daha çok isterdim.

Sana saygı duymanın senin sözlüğündeki karşılığı yok bende, ama kendimce oldukça saygı duyuyorum.

Kocaman, bir buzdağı kadar kocaman ve gösterişli bedeninle kuzeye doğru gidişine seyirci kalırım, beni hiç acıtmaz.

O derin, koyu kahve gözlerinden geçen her pırıltı senin olsun.

Sesinin ve sözünün şimdi benim için önemi yok.

Keşke kötü niyetini sezmeseydim o son anda.

Deliliğin -ya da düpedüz manyaklığın beni öfkelendirmekten çok güldürüyordu.

Ama çaresiz bir manyak gibi saldırmadın bana o son dövüşte, habasetini gördüm gözünde.

İşte bu yüzden bir daha asla sana şefkat elimi uzatmayacağım!

Seni özlüyor ve bazı iyi anılarımızı gülümseyerek yad ediyor olsam da, bir daha asla, bir anlığına bile sana iyilik gösteremem.

Seni affetmediğimden değil, sadece sen hala o batağın içinde olduğundan.

Ben sana elimi uzatırsam beni çekersin gene.

Ah ulan köftehor, bir oyun gibi alabilirdin herşeyi, tüm hayatı . Ne diye yaktın koskoca oyun alanını?

Kesik

2012-03-16T21:52:00.000+02:00

Havasız ortamda zamanın durduğu bir suç mahalli gibiyim. Her yerimde parmak izleri...

Dev bir kesikle kaldırıyorum el değmemişliği ortadan, zaman herşeyi süpürerek şiddetle eserek değiyor tenime.

Ve siliniyor git gide herşey.

Acı Söz

2012-03-02T14:00:00.000+02:00

İnsanların safralarından kurtulması çok zor.
Acı sözler de söylemesi kolay, telafisi zor şeyler.
O nedenle içimde tuttuğum tüm acı sözler, kurtulamadığım safralarım benim.
Kusmak imkansız, dönüş de öyle.
Yazasım vardı eskiden, o da yok şimdi.
Yoksa "Geberme sakın, geberme de kurtulma sana içimden sıraladığım lanetlerden" demek istediğim bir iki küçük, değersiz, aynı zamanda ciğersiz kişi mevcut.
Yukarı bakıp ıslık çalıyorum sadece.
Şimdilik...

Meczup

2012-01-14T12:17:00.000+02:00

Can uyanık!
Can bizi uyarıyor.
Can şimdi Eurovision'a gidiyor ama şarkılarını doğru dürüst dinleyene çok önemli mesajlar veriyor.
Uyanıklık halinin, bu dünyanın perdelerini aralayıp "alemi" görmenin ipuçlarını anlatıyor.

Benim bundan anladığım şeyler sizinkinden belli ki farklı.
Ben cehaleti seçiyorum: haber izlemiyorum, popüler kitapları okumuyorum, Gazetelerde gördüklerimi unutuyorum. Çünkü gerçek farklı ve yanılsamaların medyanın çarpık aynalarından daha da çarpılmış şekilde bana yansıyan son posalarını almak istemiyorum. Bu benim zehirlenmemek için kendi direnişim. Kime benzemek istemiyorum? Justin Bieber'ın müzikal kimliği olduğuna inanan, Madonna'yı Tanrıça yapan, Fransa ve Almanya'nın şu anda ipinin çekildiği gerçeğine uyanamayan, ülkemin satıldığını, bölündüğünü ve savaş içinde olduğunu gremeyen zavallılara benzemek istemiyorum. Ama körler-sağırlar öyle kalabalık ki, üzerime yürüseler ezilirim.

Meczupluğu bundan seçiyorum işte... Çünkü deliler dokunulmazdır.

Yüzleşme

2011-11-15T14:41:00.000+02:00

Yüzleşme için mekanların en garibi umumi tuvaletler olabilir, karşılıklı aynaları olanlar özellikle. Sonsuz görüntülerinizden asla kaçamaz, her mimiği görür, her şeyi iki yönden tartmaya çalışırsınız.

Sanırım içimde bu tip bir aynalı mesken yaratmam lazım.

Sevgilimle ilgili herşeyi sildim. Çünkü görmek istemedi, gördüğünü de sanmam.

Sizinle aramda yalan yok, her kimseniz. Çünkü yalan söylemeye ihtiyacım yok.

Kendime yalan söylüyorum ama. Hem de çok büyük yalanlar söylüyorum, çünkü gerçek beni duymaya tahammülüm yok.

Bir süredir yalnız uyumaya korkuyorum yatağımda örneğin. Tek kişilik yataklardan daral geldi, tek kişilik uykulardan ise mümkün olduğunca kaçmaya çalışıyorum. Kafam güzelken daha rahat daldığım için arkadaşlarımla içip içip dönüyorum gene kürkçü dükkanı yatağıma. Çünkü başkasıyla uyumaktan ölesiye korkuyorum. Çünkü kaybetmekten korkuyorum.

Sevgilimi kaybettim. O da beni kaybetti aslında: karşılıklı olarak ipleri bıraktık. Kendiliğinden yolda koşar sanmıştık ilişki için ama uçurummuş o iplerin bırakıldığı andan sonrası. Biz kelimesinin altını dolduramadık.

Sevgilim için kötü konuşamam, -ona öfkeliyken ağzımdan çıkanlar oldu ve o da öfkeliyken bana saygı duymadığını açıkça beyan etti- özünde iyilik olduğunu düşünüyorum.

Vicdani seçimleri, siyasi görüşleri, kendisi ile ilgili düşünceleri ve seçimleri onun bileceği şeydi. Ama bazen elinden kayıp gitmesin diye daha çok sıktığın için kırıveriyorsun işte. Ben bu kuralı defalarca deneyip batırarak görmüş olmama rağmen yineledim.

Çok üzgün olduğumu tahmin edersiniz. Hele bir de şimdi zaman geçtikçe onun hatırladığı kötü olayların, söylenen küçük beyaz yalanlar da dahil olmak üzere sözlerin, edilen kavgaların yerine öpüşünü, gülüşünü daha çok hatırladığım için özlüyor ve telafi etmek istiyorum hatalarımı.

Bu olmayacak sanırım. Çünkü o benim hatırlamadığım tüm kötü ayrıntıları hatırlayacak kadar güçlü bir hafızaya sahip bir 2. dönem yengeci; akrep burcundan aldığı kindarlık(kindarlık kısmını şu an tecrübe ediyorum galiba) ve unutmama özellikleri var.

Her şeyi geride bırakabilmenin erdemini taşıyamıyorum. Unutmak affetmek ve kendimle yüzleşmekle ilgili sorunlarım var, kendimi hatalarımla kabul edemiyorum. Hatta bir başkasının hatalarını daha çok görmezden gelebilirim bile. Ama bu durum kendimle ilgili bir takım sorularımı cevaplamadığım için, kendimi geçiştirdiğim için başıma geldi.

Kendimle kardeşim arasındaki ilişkiyi iyileştirebilmek için sevgilimin ailesine yakın olmayı istediğimi düşünüyorum.
Kabul görmek konusunda üstesinden gelemediğim bir hevesim var. Bunun için kendimi sevgilimin çevresinde ispat etmeye çalıştım.
Yaptığım hataları kabul etmek ve ilerlemek yerine ya öfkeyle görmezden gelebilmek için fiziksel sınırlarımı zorluyorum(içmek, aşırı spor yapmak vb.) ya da şu an olduğu gibi hatalara saplanıp fena halde üzülüyorum.

Ve içimde egom tekrarlıyor "Yine batırdın!" Kendimi ispat etmek için çırpınıyorum aslında ve ilk kez bunu bu kadar açıkça söyledim sanırım. Ve korkarım bu itiraftan sonra bir psikolog çocukluğuma inse fena olmayacak.

Gerçi kuzenimi benden daha çok sevdiğine inandığım için anneme duyduğum kırgınlık, doğduğunda kardeşime duyduğum kıskançlık, anaokulunda oynamak için alamadığım küp yüzünden ağladığımda çirkin esmer öğretmenin kart sesiyle arkadaşıma "ver şunu da ağlamasın!" minvalinde kesinlikle pedagojik gelişimime olumlu katkısı olmayan tavrı bugünkü durumuma ışık tutabilecek olaylar olabilir. Bu kadarını kendim de buluyorum. Bulamadığım şey çözüm.

Kendimi kabul etmek konusunda sıkıntımın nereden kaynaklandığını bulamıyorum.

Ve çırpınıyorum.

İlişkim için beslediğim umut ise bir ölünün gömülüşünden sonra onu hayata geri getirme çabalarına girişen bir doktorun umududur.

Bu kadar.

Kanser

2011-11-07T12:15:00.000+02:00

İleride bir gün vücudumda seni keşfedecekler benim sevgili tümörüm.

Sen bana uzun ve acılı bir ölüm vaad ediyor olacaksın ve belki ben çok üzülecek, çok öfkeleneceğim başta.

Ama senin doğum gününü biliyorum ben şimdiden.

Kimse bilmese de ben 3 Kasım 2011 günü saat 17.24'te doğduğunu bilecek ve sen bana acı versen de seni bir yanımla seveceğim.

Artık Yeni Şeyler Söylemek Lazım

2011-07-05T13:23:00.000+03:00

Hayatın akışında suya düşmüş bir yaprak kadar çaresiz hissettiğimiz zamanların olması, en az akıntıyı yönettiğimizi hissettiğimiz anların olması kadar doğal karşılanmalı. Her parmağın eşit olmadığı, her gün güneşin aynı vakitte doğup batmadığı kadar somut bir gerçek olarak kabul görmeli.

Ne var ki genlerimizde bize hakimiyet ve yengi fısıldayan tarafımızın kabul etmesi oldukça güç bu durumu. Çünkü çabalarınızın karşılığını alamamak pis bir durum aslında. Hesaplarınızın şaştığı, sonuçların tutmadığı, belirlediğiniz parametrelerin etkisiz kalıp gözardı ettiğiniz hata paylarının denkleminizi batırdığı durumdan bahsediyorum. Sayılara bakıp bir şeyler anlayan ama hepsini yanlış yere koyup bir türlü matematiği anlayamamış biri durumuna düşüyor ve yenilgiyi en ağır tarafından hissediyorsunuz.

Her gün bir yerden göçmek ne iyi.

Her gün bir yere konmak ne güzel.

Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş.

Dünle beraber gitti, cancağızım,

Ne kadar söz varsa düne ait.

Şimdi yeni şeyler söylemek lazım...

MEVLANA

Umur

2010-05-01T12:24:00.001+03:00

Ekranın yanıp sönüşünü görmemek için çantanın derinlerine, eski dostun orada olduğunu görmeyeyim diye listelerimin alt sıralarına, anne-babamın hala anne-babam olduğunu hatırlamayayım diye telefonun öbür ucuna, aşkın içimde olduğunu görmeyeyim diye kalbimin uzaklarına sokuşturmak/ittirmek/kaktırmak/tutturmak.

Hiç üzülmemek buna, hiç ama hiç ağlamamak.

Bir sabah şehir barikatlara boğulmuş, kardeşim hakkını aramaya çıkmış, pek çok insan yumruğunu sıkmışken uyanmak ve fi tarihinde yine bu sabahı hatırlamak.

Barikatların arasından, uzaktan boğuk ve soğuk bir sabah ezanı duymuştu bu kulaklar... Sıcak bir eli bırakmıştı elim, soğuk bir eve gitmişti ayaklarım... Bir yılın 1 Mayıs'ı...

Şimdiyse güneş pırlı pırılken, şehir barikatlar, sloganlar ve baharla kucaklaşırken... Telefonumu önemsiyor, dostumu özlüyor, aşkı arıyor, ailemi özlüyorum.

Evi temizleyip, ağlayacağım birazdan.
Ne telefon çalacak,
Ne sevgili diye biri var olacak yoktan,
Ne dost gittiği gibi dönecek,
Ne de aileme sığınabileceğim.

Umur denen yer neresiyse, olan biten şimdi orada...

Takip Ettiğim Ses

2010-04-12T12:46:00.000+03:00

Bugün son derece üzgün, korkulu ve endişeli olmamın sebebi olan bu ses, zamanında kötü şeylerin sonunda iyi şeyler fısıldayan sesin kimlik değiştirmiş hali. Yani yine benim.

Ama bu sefer korkularımın peşinde sürükleniyor ve "Her ŞEYİ yaratanın ben olduğumu" unutuyor, başka insanlara bağımlılık duyuyor ve onların hayatımda olmamasının beni değiştireceğini düşünüyorum.

Oysa,

İyi yazıyor,
İyi konuşuyor,
İyi şarkı SÖylüyorum.
Akıllıyım ve çözümlerle hayatımı güzelleştiriyorum.
İçinde yaşadığım bu güzel odayı ben böyle yaptım.
Aşk acılarından sağ çıktım.
Güzel müzikler, güzel kitaplar, güzel resimler keşfettim.
Çağırdığım her şeyi elde ettim.

Bu halimle birine bağımlı olmam anlamsız değil mi?

Çok anlamsız.

Ama korkularımın beni ele geçirdiği noktayı yakalayabilmek için çok koşmam gerek.
Biraz yorgun, biraz da -yine- korkağım.

Ben bir bütün olamazsam, beni kimse tamamlayamayacak.

İşin sırrı benim bir bütün olmam ve birileriyle bir şeyler paylaşmam.

En tuhafı da bunu apaçık bir şekilde görebilmem ama dokunmamam.

Sanırım bugüne dek bu korkutan, cesaretimi kıran sesi izlemeye çok alışmış olmam.
Bugün bu kadar kolay teslim olmamın tek sebebi de bu alışkanlık.

Şimdi yine içsel terapi zamanı.

Birileriyle ilgili hayal kurmak değil, kendi hayallerimi gerçekleştirmek zamanı.

Değil mi?

Sınav

2010-03-30T00:32:00.000+03:00

Sınav,

Zaaflarınızın karşısında çıplak bırakılmak,

Korkularınızın karşısında maskesiz bırakılmak,

Sevginizin incitilmesi karşısında hafızasız bırakılmak,

Haksızlık karşısında sessiz bırakılmak,

Kendiniz karşısında yalnız bırakılmak olarak tezahür edebilir.

Kendinize karşı kendinizi kullanamazsınız, ama diğerleri karşısında olduğu gibi burada da metanetinizin tek dayanağı kendinizsiniz.

Ben ve Kendim

2010-02-21T12:03:00.001+02:00

Bir takım hesaplamalar ve hesaplaşmalar olmadan kendinize bodoslama dalmanın artıları ve eksileri var.

Daha kendimin kırdığı kilitlerin kendi kendimin hanesine tecavüz etmek olmadığını anlamaya çalışıyorum.

Travmalarımızı ört bas etmek, yeterince kendileriyle hesaplaşmamak, başarısızlıkları yeni başarılarla ört bas edebilme hırsıyla saldırmak genlerimize işlemiş gibi. Ve ardı arkası gelmeyen bir kıskançlık biz fark etmeden içimizde bir bebek gibi büyüyor.

Ve ne yazık ki olumsuz duygularımızı bedenimizden zehirli şeyleri attığımız gibi atamıyoruz ruhumuzdan. Ne kusabiliyoruz, ne midemizi yıkadıkları gibi yıkayabiliyoruz, Ne de düşük oluyor (ki son yıllarda bencilliğin çağı kürtajı yıldızlaştırmışken, ruhumuza yapamadığımız kürtajları görmezden gelmek olmaz). Fakat her zehrin bir uzun vadeli etkisi olduğu gibi bu olumsuz duygulrın uzun vadeli etkileri var.

İstediklerimizin hepsinin bizim olması mümkün değil, tamam. Ama sahip olmayı gerçekten isteyip olamadığımız bir şey olabilir mi gerçekten? Sahip olmaktan gerçekten mutlu olacağımız şey nedir, olmaktan mutlu olacağımız yer neresidir? Bu soruların cevapları her gün değişebilir ama içimizin yanıtını, ruhumuzun ihtiyacını dinlememiz gerekir.

Birilerini mutsuz edeceğimden korkarak kendi inançlarımı susturmuşum ben biliyor musunuz? Ve bunu bugün kendi içimdeki kapılarımı araladıkça görmek nasıl bir şok tahmin edebiliyor musunuz?

Bütün bunlarla cebelleşirken hala birileri(özellikle ailem) incinmesin diye çabalamak nasıl yorucu hissedebiliyor musunuz?

Bazı insanlar kendilerinden öne koyarlar sevdiklerini ve onların mutluluklarından mutlu olurlar. Bazıları onları mutlu edebilmek için kendi mutluluklarından vazgeçerler.

Ben ilki olduğumu sanırken, ikincisi olduğumu görüyorum.

İçimde yaşadığım travmanın boyutlarını tahmin edin bakalım.

Şimdi hırçınlıklarım, ağlama ataklarım, huysuzluklarım için beni biraz olsun bağışlayabileceğinizi umuyorum.

Aralayacak çok kapı, yenilecek çok travma, keşfedilecek çok fotoğraf, çok şarkı, çok sevinç var...

İyi olacağını biliyorum, ama ne zaman bilemiyorum.

Ben, kendimle bir daha ve daha derinden barışmaya çalışıyorum. Kendime başarılar.

Öze dönüş

2009-12-23T10:46:00.000+02:00

Sakinliği o kadar arzu ettim ki...

Bir kadeh şarabı omzuna yaslanarak içebileceğim birini...

"Hiç inancım yok" diyebilmek isterdim, ama yüreğim bana bambaşka hikayeler anlatıyor

Bu kadar istediği ve de yakınında dahi göremediği bir şey için bir insan nasıl bu kadar müsterih olabilir?

Bilmiyorum, ama içimdekileri her gece tartıp sakinleştiriyorum. Bana huzur verecek kişiyi arıyorum.

Gerçi aramaktan yorgunum, bekliyorum artık...

Ama garip şekilde sakinim.

Ağlamadığım zamanlarda...

Anladım

2009-12-01T23:39:00.000+02:00

Birini çok sevmek, onu kaybetmenize engel olmaz.

Birini sevmeyi ve mutlu etmeyi çok arzulamanız, onu mutlu etmeniz için fırsat verilmedikçe anlamsız.

Kendinizin de bir pili olduğunu düşünün her hareketinizde.

Kullanıldığınızı anladıktan sonra o duyguyu unutup, üzülerek geçen zamanı telafi etmeniz her geçen gün zorlaşıyor.

O nedenle çok dikkat etmelisiniz kendinize.

Kendinizi doğru çözümlemek en büyük silahınız.

Kendinizin ne istediğini bilmeniz de yeter mi sanıyorsunuz?

Ben bugün, bir kez daha ilahi oyunun içinde ne küçük bir zerre olduğumu anlıyorum.

İçim boşalmış gibi.

Mutsuzum, ne istediğimi bilmek beni mutlu etmeye yetmiyor.

Hep yaptığım şeyin öznesini değiştiriyorum.

İsim vermeden çağırıyorum artık güzelliği.

İnsanların o kadar da güzel olmadıklarını anladım çünkü.

Yine, yeniden diyebilirim.

Her seferinde romantik bir solcu gibi insana inanmamın sonucu çok ağır oluyor...

Oysa her güzelliği elimizden dünyaya akıtabileceğimizi biliyorum.

Bu nedenle her seferinde yeniden güvenmeyi seçiyorum.

Mutlu etmek, böyle mutlu olmak istiyorum.

Oysa sorumluluk almaktan korkan bir milyar insanla çevrilmiş gibiyim. Nereye dönsem alçaklara rastlıyorum...

Ve anladım işte hiç merak etmeyin:

Mutlu etmek istemek ve sevmek bir insanı kaybetmeme engel olamadı.

Hala istesem de neye yarar?

Rehber

2009-11-14T10:52:00.000+02:00

İçimin bu kadar rahat olduğu çok ender görülmüştür. Hep içimde huzursuz bir kadın tarafından dürtüldüğümü varsayıyorum. En düzgün şeyde bile beni rahat bırakmayan, temkinli olmaya çalışırken ikircikli olan bir “şey” tarafından dürtülüyorum çoğunlukla.

Ama bugün çok rahatım.

Neden bilmiyorum.

Gerçi şu anda gerçek konunun etrafında dolaşıp durmamın nedenini açıklamam mümkün değil.

Gerçek konu pek çok insanın rahatını kaçıracak sanırım.

En azından okuyup da kendilerini yoklayacak bazı kişileri rahatsız edeceğini tahmin ediyorum.

Keşke bu satırlarım dünyadaki milyarlara ulaşacak olsa…

Beni kader eseri okuyacak kişi, sözüm sana:

Kendini tanı, içinde gez.

Kendinle konuş, ne istediğini öğren.

Doyum noktanı keşfet.

İhtiyacın ile isteğini ayırmayı öğren.

Kapasiteni keşfet, aklındaki “sen” ile uyuşmazsan korkma.

Kendini zorla, kapasite artırılabilir bir şeydir çoğunlukla.

Oku, bilgi edin.

Doğaya yakın ol, toprağın annemiz olduğuna dair inancı asla yitirme.

Tanrı’ya seslen ve orada bırak o sesi. Duyulacak ve bir cevap gelecektir mutlaka…

Çabalamak güzeldir, ama her şeyi mahvedebilir de… Ölçüleri doğru al, kararında çaba
göster.

Kendini korumak için açık olman yeter, bunu unutma:

Saklayacak bir şeyi olmayan insanlara zarar vermek zordur.

Doğallık, samimiyet ve açık sözlülük bu dünyadaki en güçlü silahlardır.

Kalbini aç, çıkarların sadece kendinden olsun.

Çıkarları için insanlara yaklaşmayanların şansı yüksektir, çünkü karşıdaki de aptal değildir.

Yalan yanlış eksenlere oturtulmuş, kendiyle barışık olmayan, doyumsuz, geçimsiz, huysuz bir ırk oldu insanoğlu.

Doğanın dengesini bozup Tanrı’yı oynuyor.

Soyumuz tükenecek!

Tükenmeden evvel düzeltin kendinizi; hiç olmazsa bu kadarcık iyiliğiniz dokunsun dünyaya.

Kendimi tarttım, büyümesi gereken yerleri bilgiyle besledim; buna karşın içimde güzel küçük bir çocuk var.

Ne istediğimi biliyorum.

Çünkü verebileceklerimin farkındayım.

Evet, anlaşılmakta güçlük çekiyorum.

Çoğu kişi beni aşırı olmakla itham ediyor.

Ben aşırı değil, yoğunum. İkisi arasında fark var.

Elle tutulabilecek kadar gerçek bir karaktere sahibim: kapasitemin farkındayım ve besliyorum devamlı.

Bunu borçlu olduğum geçmişimle barışığım;

Hatalarımla bile.

Bugün ne istediğimi biliyorsam, sahip olmadığım için üzülüyorsam bu sadece benim kabahatim olamaz!

Ben kendimi açıyorum, görünüyorum.

Ve istediğim şeyi söylüyorum “Seni –mutlu etmek- istiyorum” diyebiliyorum mesela.

Ve bunun kabahat olduğunu düşünmüyorum.

Şimdi sıra sizde.

Dönün kendi içinize ve aynalarla dolu mağaranıza taşlarla saldırın.

Duvarlarınızdaki resimlere bakın.

Kendinize bakın!

Film Üzerinden, Filmden Bağımsız...

2009-05-11T00:21:00.000+03:00

“Sex And The City” filmini, uzun süren önyargının ardından karşı koyamayıp izledim. Pek çok şeyi hayatımdaki ayrıntılarla eşleştirdim. Tabii ki açık uçlu bir eşleştirme olduğundan, birebir oturması imkânsızdı.

Birkaç ayrıntı çok hoşuma gitti. Oyuncuların –özellikle de Sarah Jessica Parker’ın- yeteneği konusunda hala bir takım şüphelerim olmasına rağmen, filmin atmosferindeki bir şeyin duyguların izleyiciye aktarılması konusunda başarılı olduğunu anlayabiliyorum. Çünkü Carrie karakterinin bakış açısını ve hislerini çok iyi aldım. Özellikle de Mr. Big ile yatakta oturup elindeki kitaptan Beethoven’ın aşk mektubunu okuduğu sahnede ve Meksika’da otel odasında uyarak geçirdiği günlerden sonra yemekte Miranda ile konuştuğu sahnede.

Düşündüm ki, bir evin ev olma halinden yuva olma haline geçişi çok sancılı bir süreç gerektiriyor. Günümüz insanı yalnızlıkla boğuşuyor. Bu yalnızlığı getiren ise birey olma çabası. Aslında benim bile, görmeme rağmen engelleyemediğim bir mücadele var iç dünyamda. Birey olmak ve istediklerimi yapmak ile bunları yaparak kabul görmek ve yalnız hissetmemek, iki ayrı cins elmayı tek bedende buluşturmak gibi. Birey olmanın getirdiği bağımsızlığın, zirvedekinin yalnızlığına benzeyen bir yalnızlık getirdiğini kabul etmek lazım.

Türkiye gibi bir yerde birey olmanın, kadın olmakla birleştiğinde özel bir zorluğu var. Zaten kadını ikinci sınıf insan gören bir zihniyetin ve insanı toplum psikolojisine zorlayan bir yaptırımlar zincirinin içinde yaşıyoruz. Bunların tekinden bile sıyrılamadığımız halde, ikisine birden karşı koymak, tek başına bunun farkında olan bireyi daha fazla zorlamakta.

Dün düşündüm ki, sevgi duyduğunuz biri yanınızdan giderken yeniden dönmesini istiyorsunuz. Her gidişin, her seyahatin, her iş gününün sonunda dönüp geleceği yerin yanınızdaki o soğumasına izin vermeyeceğiniz tanıdık oyuğu olsun istiyorsunuz. Carrie ile Mr. Big o yatakta yan yana oturmuş o kitabı okurken, o evin 5. Caddede olmamasının, terasında havuzunun olmamasının bir önemi olmadığını; önemli olan tek şeyin, yatakta iki kişinin tek bir enerji ile: sımsıcak bir “yuva” hissi ile bir şeyleri paylaşması olduğunu gördüm.

Bunu yaşamak için belli bir olgunluk dönemi geçirmemiz gerektiği aşikâr. Dünya üzerinde geçireceğimiz onlarca sarsıntı ve fırtınanın ardından isteyeceğimiz tek şeyin huzur olduğu bir günde, onlar gibi sadece satırlar arasında yatan anlamları bularak müthiş bir paylaşım zevki yaşayacağız. Sevişmenin bir başka türü olduğunu anlamış olacağız ve dudağımızın kenarında bir kıvrılma olacak; bilen, hisseden ve kabul eden birinin ölçülü gülümsemesi.

O güne çok vakit var. Bildiğim şeyleri uygulayamayacak kadar tez canlıyım bugün çünkü. İlişkide herkesin kendine ait alan olması gerektiğine mantığımla karar verebilirken, sevgilimin alanlarının hepsinde var olmak için çaba harcarken yakalıyorum kendimi örneğin. Tek uğraşı olmak istiyorum kısacası. Onu olduğu gibi sevmem ve benimle birlikte olmadan önceki arkadaşlarını kabul etmek konusunda sıkıntım olmaması gerektiğini çok mantıklı bir insan gibi onaylıyor ama geçmişte başka kızlarla çekilen fotoğraflarını kıskançlık içinde gözden geçiriyorum. Aslında kıskanmak değil de, oradaki eğlenceyi onunla paylaşamamış olmanın getirdiği bir kırıklık gibi. “Neden oradaki ben değilim? Neden kaçırdım o zamanları?” gibi sorularla ortaya çıkan bir duygu.

Oysa o yaşananlar olmasa belki de şimdi sevdiğim adam böyle olmayacaktı. Onun kendi kişisel gelişimi, olgunlaşma süreci de onları içeriyor. Ve ne yazık ki, tüm romantik yaklaşımımıza rağmen hem o günlere şahit olup hem de dahil olmamamızın bir yolu olmadığından, o günler için hissettiğimiz kıskançlık benzeri duyguyu kabullenmek ve o duyguyla barışmak; bunu yaparken de sevdiğimiz kişiyi incitmemek gerek. Kendimizi anlayamadığımız anları da kabul edebilirsek, aramızdaki iletişim daha sağlıklı olur. Mantıklı yanım ile çok desteklediğim bu cümleyi sevgili olarak nasıl yıkacağımı da görmüş bir insanım.

Yine de insan ilişkileri o kadar değişken ki –tamamıyla insanların kendilerinden kaynaklanan bir durum tabii ki bu- üzerine uzun vadeli plan yapmak mümkün değil. Bugün istediğimiz insanın, yarın istediğimiz kişi olup olmayacağından emin olamayacağımız gibi, aynı kişiyle birlikte olsak bile başta planladığımızdan farklı bir yöne doğru ilerlememiz de olasıdır.

Bana sorarsanız, filmin senaryosu, dizinin finali olarak tasarlandıysa bile, diziyi hiç izlememiş de olsam beni içine çekmeyi ve hissettirmek istediklerini bana aktarmayı başardı. En çok da, bir kadının gözünden beklentileri, heyecanı, aşkı, bağlılığı, kırgınlığı çok başarılı şekilde anlatması ve erkeklerin korkularını, paniklerini, beklentilerini de aynı başarıyla yansıtması beni şaşırttı. Çünkü açıkçası bu kadar etkileneceğimi düşünmemiştim. Filmi izledikten sonra uzunca bir süre ilişkiler üzerine düşündüm ve sonuca varmanın mümkün olmayacağına karar verdim. Çünkü elimizdeki değişkenlerin en kararsızı ve en önemlisi “insan”.

Ve insan, mutluluğu tam anlamıyla yaşatabileceğimiz en son varlık. Hele ki yetişkin iken...

Aylardır bilgisayarımda yayınlamayı bekleyen bu yazıya Carrie ile Mr. Big'in yukarıda bahsettiğim ve en beğendiğim sahnesinde, Carrie'nin sesinden dinlediğimiz mektubun orijinal metnini koyarak son vermek isterim.

"Though still in bed, my thoughts go out to you, my Immortal Beloved, now and then joyfully, then sadly, waiting to learn whether or not fate will hear us ...

Yes, I am resolved to wander so long away from you until I can fly to your arms and say that I am really at home with you, and can send my soul enwrapped in you into the land of spirits ...

No one else can ever possess my heart - never - never - Oh God, why must one be parted from one whom one so loves ... Your love makes me at once the happiest and the unhappiest of men ...

My angel, I have just been told that the mailcoach goes every day - therefore I must close at once so that you may receive the letter at once ...

Be calm - love me - today - yesterday - what tearful longings for you - you - you - my life - my all - farewell. Oh continue to love me - never misjudge the most faithful heart of your beloved.

Ever thine,

Ever mine,

Ever ours."

... The Immortal Beloved Letters, Ludwig van Beethoven

Editörün makası bende!

2009-04-11T17:03:00.001+03:00

Ailemin sorunsuz ve mükemmel olmadığını anlayalı kısa bir zaman oldu.

Açıkçası dün, düşündüğümden daha ciddi bir ayrılık olduğunu farkettim onlarla aramda.

Aslında onlarla aramda bu ayrılığı ben yaratıyorum; çünkü, bana öğretilenlerin hepsini sorguluyor ve buduyorum.

Kendime yeni bir inanç, yeni bir felsefe, yeni bir yaşam tarzı oturtmaya çalışırken, elbette çocukluğumda gördüklerimi teker teker gözden geçirip elemem gerektiğini görüyorum.

Babam, sol düşünceyi destekler; annem de öyle. Genel olarak sol düşünceyi destekleyen çekirdek ailemizin genişledikçe din ve milliyetçilik akımına kapılmış bir dünya mensubu olduğunu görüyorum.

Baba tarafında babaannemin babasıyla birlikte son bulan yedi göbek imamlık mesleği, anne tarafımda annemin babasında son bulmuş. Hacılık, imamlık falan olunca, ailedeki dini inançların koyuluğu da tahmin edilebilir düzeyde tabii. Yanlış hatırlamıyorsam Nakşibendi mensupları bile var yaşlı büyükler arasında. Neyse ki, okuyan kuşak -yani ebeveynlerim- biraz daha sorgulamaya yatkınlar. Ben ise toptan "Deist" yaklaşımı benimsemeye karar verdim uzun düşüncelerden sonra.

Din, insanın vicdani seçimi olması gerekirken, bizde nüfus kağıdına damga gibi yazılan bir kavram. Üstelik yüzyıllardır, dinler arası ve mezhepler arası bir sürü kavga olmuş. Okudukça şaşırıyorum, üzülüyorum. İnsanlar dinin politika ve siyaset alanındaki kudretini daha Peygamber ortaya çıkar çıkmaz kullanmaya başlamışlar. Kaldı ki, İzmir'de Sabetay Sevi olayı var yahu, adam sahte mahte malı götürmüş.

Arap yarımadası bu uğurda kanla yıkanmış; Bedir-Uhud-Hendek savaşları, Kerbela Olayı, ve daha nice işkenceler, savaşlar, çatışmalar. Şu an bile sular durulmuş değil; İsrail-Filistin meselesi hala kanayan koskocaman bir yara!

İnsanlar, uhrevi yolun nereden geçtiğini anlayamadıkları gibi, anlayanı da caydırmak için ellerinden geleni yapıyorlar gibi bir his uyanıyor bende. Bu sebeple de bana öğretilen her şeyle ama hepsiyle teker teker hesaplaşıyorum ben. Çok zor ve gücümü sömüren bir süreç anlayacağınız.

Ama bunu yapmak zorundayım. Çünkü ben önyargımı kıramazsam, siz, arkadaşınız, kardeşiniz, o, bu, şu kıramazsa önyargılar ve başkasının soktuğu akıllarla engellenecek milyonlarca mutluluk var. İnsanların omuz omuza aynı duayı etmeleri için çok uzun zaman geçecek ve maalesef çok kan akacak. Ama ben bu kanın akmasını engelleyecek ilk küçük adımları atmak için çabalıyorum.

Deizm, Tanrı'yı aracısız kabul eden, yani dinleri, din adamlarını dışlayan bir inanç tarzı. Ben ve Tanrı arasında bir aracı olamaz, olmamalı. Bilgi ve tecrübe ile O'na ulaşmak istiyorum ben. Cennet, Tanrı. Çünkü ruh, Tanrı'nın küçük ve kısıtlanmış bir parçası bana göre. Bu nedenle gerçekten olgunlaştığında O'na katılacak yeniden. Ama o zamana kadar yeniden sınanmak için dünyaya geri gelecek. Bu bağlamda Reenkarnasyon var bence. ÖSS tek konudan yapılmadığına göre, ruhun da tek hayatta sınanması saçma bence.

İsteyen istediğine inanır. Ama, bizim ülkemizde kendi inandığına başkasını da inandırmaya çalışan bir dolu insan var. Biz azınlığız. Azınlıkları ezmek için tüm silahları kullanıyorlar. Ben de önyargılarıı kırarak onların bana verdiği baltayı gömüyorum.

Hayatıma giren insanlar da garip şekilde benim için yeni ve tanınmayan topraklara yeni kapılar açıyorlar. Ben insanların olayları değil, olayların insanları bulduğunu düşünüyorum. O sebeple, öüme açılan kapıdan büyük merakla içeri giriyorum. Öğrenmeyi,bilmeyi ve tecrübe kazanmayı seviyorum. Sınavın beni taşıdığı noktaları düşünüp muhasebe yaptığımda, üzüntüm bile, yanlışlarım bile benim hanemde "+" olarak işaretleniyor. Çünkü, tecrübe devamlı doğru yapan bir insanın değil, bilakis, hataları da gören insanın yanındadır her zaman.

Şimdilerde yaşadığım karmaşada etrafıma bakıyorum ve ailemle de dahil olmak üzere, çevremdeki her insan ve her kavramla aramda asma köprüler olduğunu görüyorum. Güvenden ve sevgiden bağları var; ama sağlamlığını benim kıstaslarım belirliyor bu köprülerin. Bu nedenle önyargılarımı tek tek kırmaya çalışıyorum. Doğru bir yapı, doğru insanlarla olacaksa, ne istediğimi bilmek zorundayım.

Sizce de öyle değil mi?

Mevlit Kandili, Dünya Kadınlar Günü ve Ben

2009-03-09T01:15:00.000+02:00

Sıcak şarap ile tütsülenmiş bir hayat düşlüyorum aslında. Tarçın, karanfil ve tatlı tatlı kokan bir ev.

Kendime itiraf edemediğim şeyleri itiraf edene kadar kendimi rahat bırakmadığım onca zamanı boşuna harcamadığımı kanıtlamak için her gün ne istediğimi yeniden sorguluyorum.

Bugün ne istiyorum?

Bir kere bugün "8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü". O sebeple ilk önce emek verdiğim şeylerin kıymetinin bilinmesini diliyorum. Bu bir arkadaşlık, bir dostluk, bir iş veya bir aşk ilişkisinde olduğuna bakılmaksızın değerlendirilme isteğim. Çünkü ben hayatımdaki herkesi ve altına imzamı koymayı kabul ettiğim her şeyi ciddiye alıyorum.

Herşeyi hesaplayarak ince ayarlarla yaşamaya olan inancım sarsıldı bugünlerde. Daha çok olayların insanları "bulması" üzerine düşünüyorum. Bunu destekleyen çok önemli gelişmeler yaşıyorum hayatımda. Çok önemli benim için; bana dayatılana açık seçik başkaldırma arefesindeyim. Kadınlığımın baskılanmasından, yaşımın dayatılmasından, insanların isteklerini bana yansıtarak gerçekleştirme çabasından bunalmış durumdayım.

8 Mart hiç bir şey için bahane olmayacak! Herhangi bir tarihte karar verebilir çünkü insan kendisi için ne istediğini keşfedip elde etmeye. Benim de şimdi bir koza evrem var işte; aileme tezi yazmayacağımı söylemek için, kendi evimi tutmaya hazır olduğumu söylemek için, ve doğru olduğunu düşündüğüm şeyleri saklamadan yaşamaya başlamak için.

Kendimi güçlü hissettiğim zamanların tam olarak ne zaman başladığını bilemiyorum ama artık güçlü ve direnişte bir kadın olduğumu biliyorum.

Ayrıca bir de kandil durumu var ki, insanın tüm dileklerinin kabul olduğunun düşünüldüğü özel bir zaman. Uhrevi yönümün zamanla başka taraftan bilenerek kimlik değiştirdiğini hissediyorum. Zaman zaman erkek, zaman zaman da kadın olarak düşündüğüm bir Tanrı'ya en eski zamanlardaki gibi inanıyor ve yaratılışa "sahip çıkmak" yoluyla O'na ibadet etmeyi uygun görüyorum.

Bugün bir arkadaşımla birbirimizi anlatma oyunu oynadık. Sanki bana başkasıymış gibi kendisini sordu. Ben de benim gördüğüm kişiyi anlattım. Sonra ben sordum, o anlattı. Anladık ki, birbirimizi iyi anlamış, iyi özümsemişiz. Kendimi anlamak için verdiğim uğraşları düşünüyorum da, kendimi doğru anlamış ve doğru anlatmış olduğumu görmek beni hakikaten rahatlatmış. İçimde bir yer şu an alabildiğine rahat ve cesur. Çünkü içime bu evreyle ilgili sinmeyen hiç-bir-şey-yok.

Sonra Kundalini'ye seslendiğimiz bir aydınlanma seansı yaptık ve içimizdeki enerjiyi temizlemeye çalıştık. Elbette çok kolay olmadı, ama devam edebiliriz; zor olmadığı gibi, zaman zaman oldukça gerekli bence.

Dün gecenin güzel geçmesi de gözlerimde yıldızlar ışımasına sebep oluyordu aslında bugün. Onca zamandan sonra emek vermeye değecek bir ilişki yaşıyorum. Hem iyi bir arkadaş, hem iyi bir sevgili olabilecek tatlı bir insan var hayatımda. Ve bir saat kadar önce eve girdiğimde dün geceden kalma tarçın ve karanfil kokusunu duyduğum anda içimdeki itkiyi bir kez daha hissettim.

Yogaya başşladıktan sonra fark ettim ki, evrende hazır olduğumuz anda başımıza gelmek üzere bir sürü olay bekliyor. Benim Engin ile arkadaşlıktan sevgili olmaya doğru giden süreci açıklayabilmem için makul bir teori. Ama fazlası var; yoksa "dağına göre kış", "başına göre traş" diye deyimler olmazdı.

Kişi güçlendikçe zorlukları çekecek. Zorluklardan, kötü olaylardan ne kadar kendisine bir şeyler katarsa o kadar ilerleyecek. İlahi, ya da evrensel düzen böyle işliyor.

Bugün bunu biliyorum.

Engin "O" mu bilmiyorum mesela... Ama şu anda bunu bilmemek bana hiç korku vermiyor.

Çünkü insan "bilir" eninde sonunda. "İç"iyle bilir.

İlk karşılaştığımızda onunla öpüşeceğimi nasıl hissettiysem, yaratılışıma sahip çıktıkça algılarımdan gelen mesajlarla bileceğim nasılsa.

İnsanlar değişir çünkü... Devinim sonsuzdur. Eğer gelişirken, değişirken, kendimizi yeni şeylerle donatırken hala yanyana yürümeyi başarırsak bu gerçekten doğru ilişkidir.

Ne zaman kişilerin değişimi yollarını farklı yönlere çizmelerine sebep olur, o zaman iki durum ortaya çıkar. Birinde kişiler birbirlerini çekiştirip paralel olmaya zorlar ve yıpratarak sonunda şalterleri attırırlar. Diğerinde ise kendiliğinden kopar ve çok az yara kalır geriye. Çünkü gelişim toleransı da getirir beraberinde. Olgun insanlar birbirlerini oldukları gibi kabul edip "azat ederler". İngilizce'de "Let Go" denen durum; bırakmak, salıvermek.

Bazen biri diğerini kendi yoluna çeker; ama artık onunla yürüyen sevdiği insan olmaktan çıkar. Ve bir gün o insan, yanında yürüyenden sıkılır. Türkiye'de genelde yaşanan durumlar "şalterlerin attığı an"lar ile "karakterin kaybolduğu an"lardır.

Şu anda bu nedenle Engin'in ne olacağını ya da ne olmayacağını bilemiyorum.

Ve bana hiç korku vermiyor bu.

Korkmam gerekir değil mi? Türkiye'de binlerce kadın evlenememek, yuva kurma zamanını geçirmek, yeterince para kazanamamak, mücevher alamamak gibi korkularla kendini yiyor.

Benim kısa ve orta vadeli planlarımda bu gibi endişelerin kirişi kırılalı bayağı zaman oldu.

İnsanlar hazır olduklarında olaylar onları bulur. Hiç dayanamayacağımızı düşündüğümüz şeylere dayanır, hiç olmayacağımızı düşündüğümüz kadar aşık olabiliriz.

Günü gelince, insan "bilecektir".

"Günü geldiğinde". Kilit nokta bu.

Şu anda Engin benim için önemli; emek vermeye değeceğini hissettiğim, birlikte güzel vakit geçirdiğim, keşfetmekten zevk aldığım bir insan.

Ama değişiriz. İnsanız. Bir gün değişim bizi ayırırsa bunu olgunlukla karşılayabilecek durumda olacağız elbette.

Ayırmazsa... Dünyanın en güzel yolu olur, en fazla yürümeye değecek olanı.

Ve o yolu, her gün, bugünkü heyecanla yürürüm büyük ihtimalle.

Bugün 8 Mart Dünya Kadınlar Günü. Kadın olarak haklarımın çiğnendiğini düşünüyorum. Başkaldırıya hazırlanıyorum ve ülkemin bayrağını aşk ile boyuyorum. Hayata, müziğe, güzel tatlara ve Engin'in nezdinde Yaratılış'a duyduğum Aşka boyuyorum.

Bildiklerimle güçlüyüm. Bilmediklerim ise bana hiç ama hiç korku vermiyor.

Ben Kadınım. Anahtar bu.

Sevgilim'in Günü

2009-02-13T13:05:00.000+02:00

Her gün olsun!

Her gün Sevgilim'e ait olsun. Ama sevgili kelimesinin eski anlamına yakışan bir adam olsun. Yoksa ne yapayım ben öyle zamane ağdalarıyla yapış yapış olmuş,yavşakça ilişkiyi?

"Sevgi'li" adı üzerinde. Kalbinizin en güzel çarpıntısı, en derin sızısı. Öteki odada iken bile özlenen, yine de aynı çatı altında olmaktan huzur duyulan insan. Uhrevi varlık.*

Tenine dokunmak bir tür ibadet. Öpmek, dünyadaki tüm lezzetlerden vazgeçirebilecek bir his. Uyku arasında nefesini omzunuzda hissetmek, ve bir anda uyanıp yanında olmaktan müthiş bir sevinç duymak. Bir tür iç kamaşması ve ışımayla dolmak. Baharı bir fanusa kapatıp karnınıza yerleştirmişler sanki, kelebekler karnınızın içinde dolaşıyor.

Sevgililer Günü diye bir şeyi dayadılar burnumuza.

Bu hissi yaşamak, yaşatmak için bir tek gün yeter mi?

Sevgili yılda bir günlük bir kimse mi?

Bir ömür tüm günlerim sevgilimin olsun.

Yalnız önce "O" benim "sevgilim" olsun!

Alıntı: EkşiSözlük yazarı Luteum.

Tecrübe

2009-01-10T02:06:00.000+02:00

İnsan, hayatının kendine ait olduğunu sanırken büyük hata işliyor. Ne yazıktır, bizim dışımızda pek çok şey tarafından yönetiliyoruz. Elimize geçen tek şey yönü değişip duran bir hayat ve tecrübe oluyor.

Bazısının hayatını tecavüz, bazısınınkini savaş, bazısınınkini piyangodan çıkan büyük bir para değiştiriyor. Benimkini değiştiren "yalnızlık" oldu.

Kaç gecedir rüyalarımda eski bir tanıdıkla karşılaşıp en sonunda "Seni hiç sevmiyorum! Artık git!" deyip hiç bir şey hissetmedim. Zamanında onun için göze aldıklarımı düşünürsek, bilinç altımın onu kovması ve benim bilinç altımı baskılamamam her şeyi açıklıyor.

O'na "Git!" derken, yeni kapıya hazır olduğumu söylüyordum kendime, kendimi deniyordum. Ve kendime tepki vermedim. Bunca zamandır içimdeki yalnız taraf için devamlı birilerini suçlayıp durmaktan yılmış durumdaydım. Ve suçlamak kolay gelir çoğu zaman insana. Kendisiyle anlaşmak yerine, doğan cevap hakkını asla kullan(a)mayacak insanları suçlar.

Bir süredir suçlu aramıyorum. Yüzümü farklı bir yöne çevirdim: Geleceğime.

Kalabalıklarda kendimi kaybederek, onun bunun kollarına kendimi atarak atlat(a)madım ben o büyük sarsıntıyı. Yalnızdım. Ego kırılması yaşadım, uzunca bir süre sevilemeyecek, beğenilemeyecek kadar çirkin olduğumu düşündüm içten içe ve kaçtım. Herkesten kaçtım.
Bu anlattıklarımı, okuyan tanıdıkların "Aman güzelsin sen, ne dediğinin farkında mısın?" gibi girişimlerde bulunmaları için yazmıyorum. Buradaki en önemli nokta, benim kendimle ilgili komplekslerimden büyük ölçüde arındığımdır.

Uzunca bir süre dokunulma konusunda ciddi bir problem yaşadım ve bu bütün ilişkilerimde dolaylı veya doğrudan gerilim yarattı. Dokunma ihtiyacı çok önemli ve giderilmediğinde insanı çıldırtan bir ihtiyaçtır. Sadece insana özgü de değildir. İşte bu ihtiyacı giderebileceğim harika bir uğraş buldum: Tango.

Tango benim için bir kaç açıdan önemli:

Bunlardan ilki "iletişim". Konuşmadan, beden diliniz ve gözlerinizle konuşuyor ve birbirinize ellerinizden aktardığınız enerjiyle kendinize özgü eserler yaratıyorsunuz. Aynı adamla, aynı pistte, aynı şarkıda iki kez dans etseniz aynı koreografi çıkmaz. Ve bu da sınırlı sözcüklerle sonsuz cümle kurma şansı demek.

İkinci önemli nokta "dokunma". İnsanları insan olarak görebilmek için bir takım duvarlarınızın yıkılmasa bile incelmesi gerek. Ne kadar doygun olursanız, o kadar az pürüz çıkar. Erkekler nasıl algılıyor bilemiyorum; ama ben dansa zaman ayırdıkça, erkekleri "erkek" değil insan olarak algılamaya başladım. Yani insan kavramı önem kazandı. Ve iletişim kurarken cinsiyetin ilk filtre olarak alınmasının nasıl da iletişimi tıkadığını gördüm.

Üçüncü nokta ise "boyun eğme". Yapı itibariyle emir almaktan pek hoşlanmam ve insanlara minnet duyma konusunda eksikliğim olmamasına rağmen, pek minnettar kalacağım şeyler istememeye çalışırım. Ama tango hayatıma "boyun eğmek" fiilini tekrar soktu. Direncimin kırıldığı anlarda dansın en keyifli olduğu dakikaları yaşıyorum, çünkü tango izleyenin gördüğü dönüşlerin hepsi belli olmasa da kadın ve erkeğin güç savaşında kadının boyun eğmesinden doğar.

Uzun süre yalnız yaşamak, kalabalıklardan rahatsız olma durumunu getirdi beraberinde. Elbette kalabalık yerlerde zaman geçiriyorum ama sürekli dayanabileceğim bir şey değil bu. En çok özlediğim şey, 8-9 kişilik dost masaları oluyor. Ve de gece sıcacık saracağım bir eş. Muhabbet, entellektüel zeka, nüktedan bir erkek. Zeki ve öz.

Hayata bazen içimden gelen bir sesle yaklaşıyorum ve bilgeliği beni şaşırtıyor. Ama sanırım şaşırmamalı; kendimi anlamaya çok emek verdim. Gerçi hiç kimsenin kendini harfi harfine anlayarak öldüğünü sanmıyorum. Ama benim şu anki huzurlu, dingin bekleyişimin kendimle anlaşabilmemden kaynaklandığını biliyorum.

Ne istediğimi biliyorum.
Bugüne gelirken hayatımın izlediği yol ve aldığı virajların her biri benim için çok önemli tecrübelerdi. Hepsiyle tek tek konuştum ve artık barışığım.

Ve bu da harika bir şey.

Açık

2009-01-01T02:33:00.000+02:00

Şimdiye dek hep açık olmaktan bahsettim.

Ama lanet şeyde bir türlü açık açık söyleyemedim istediğimi.

Nasıl yahu, nasıl yapamam?

Dünyanın en güzel şeyini istiyorum aslında.

Fotoğrafını ilk gördüğüm andan beri hem de.

Adamı delicesine öpmek istiyorum.

Ve bunu kendisine söyleyemiyorum.

Böyle açıklık bok yesin!

Bir buluşsak, iki kadeh içsek öpeceğim ama.

Söylemeden, uyarmadan pat diye öpeceğim.

Konuşmayacak, sormayacak, yormayacağım.

Öpeceğim, seveceğim, kedi gibi sokulacağım.

Ama yine de açık olacağım.

Nasıl olacaksa artık!

İstemek

2008-12-25T11:48:00.001+02:00

İnsanların kendilerini anlamalarının ve net bir şekilde isteklerini sıralamalarının zorluğunu biliyorum.

Şu ara kendimi durduramadığım bir istekle kasıldığımı itiraf etmeliyim. Aslında oturup düşüncelerimi uzun, uzun analiz ettiğimde bastırabiliyorum isteklerimi. Ama belki de bazılarını bastırmamak gerekli.

Bazen bu nedenle emin olamıyorum belki de...

Bir de, emin olup da söyleyememek var ki insanı delirten bir durum. Kimsenin başına gelmemesini temenni ediyorum.

Öpmek:

düşündükçe dudaklarımın gerildiğini hissediyorum. Tabii ki istedğim kişiyi öpmekten bahsediyorum ve herkesi istediğim söylenemez. Şu ara, tarzıyla hakikaten ilgimi çeken, fiziksel olarak da bugüne kadarki hiç bir beğendiğim adama benzemeyen birini öpmek istiyorum.

Tabii ki adama bunu söyleyemiyorum. Onun yerine etrafında dolaşıyorum ve suyun üzerinde yüzgecimin yarattığı dalgayı hissetmesini sağlamaya çalışıyorum. Sanırım aptalım ben.

İşleri oluruna bırakmayı hiç beceremedim.

Şimdi de beceremiyorum. Aslında oluruna bırakmak ve pek dokunmamak lazım galiba ama onu keşfetme arzum öyle büyük ki, ne kelimelerimi ne de düşüncelerimi denetleyemiyorum.

Onu öpmek isteğiyle kasılıyorum, onun kollarımda uyanmasını istiyorum, yorgun olduğunda omuzlarına masaj yapmak istiyorum. Hatta ben masaj yaparken uyuyakalsa da ona sarılsam, yanına uzanıp onunla sıcacık uyusam diye hayal ediyorum.

Ve bu söyleyemediklerimin tümünü istiyorum. İstediğimi biliyorum. Çok mantıklı geliyor analiz ettiğimde, karşı koyamıyorum. Oluruna da bırakamıyorum.

Sanırım aptalım ben...

Kendimle başbaşa...

2008-12-22T21:44:00.000+02:00

Son on gündür özellikle enerjimin dağılmasına sebep olan pek çok olay gelişti. Bugüne kadar istediğim ve ihtiyacım olduğunu düşündüğüm şeyleri elde ettim. Bir prestij meselesi gibi gördüğüm şeyler artık elimde.

Ama ihtiyacım olanın bu olmadığını anlayabiliyorum şu anda.

Aradan geçen zamanda, özellikle son bir yıla o kadar çok değişimi sığdırdım ki, geçen sene bu zamanlar hırsla sarıldığım ve istediğim şeyleri bu kadar isteme sebebimin sadece egomdaki eksik taşı yerine koymaya yarayacağını bugün rahatça anlıyorum; o gün anlayamadığım kadar rahat.

Şu an egomu normal düzeyde tutmaya çalışıyorum. Bazen gözlerimin ötesinde görüyorum. Aslında diğer insanları da kendim gibi bildiğim için olsa gerek, benim gördüğümü başkasının görmemesini/anlayamamasını uzunca bir süre tahayyül bile edemiyorum. Ama dünyanın düzeni böyle işliyor. Bazıları görüyor, hissediyor, çözüyor. Bazıları ise kör.

İnsan ilişkilerinin nasıl kör-topal ilerlediğini bilen bir insan olarak kendimi korumaya almak için, bir alan ayırdım kendime. Suskunluğum, düşüncelerim ve hayallerimden oluşan bir dünyam var. Bazen bunları tuşlara döküyorum, bazen sadece hayal ediyor ve uyuyorum.

Genel olarak hayatımın başkaları tarafından işgal edilmesinden hoşlanmıyorum artık. Çünkü sosyal olmak bu değil. Sosyallik bir durumdur, ama kendisiyle ilişkisini oturtmuş insanlar için bir durumdur. Kendisini tanımayan, bazı hareketlerinin anlamını bazen kendinin bilmediği yarım bir benlikle oradan oraya savrulan insanların devamlı bir yerlerde bir şeyler konuşması, yapması, devamlı insanlara "maruz kalması" sosyallik değildir. Sosyal olma ihtiyacı, kendisini anlayan birinin rasyonel düşünce çekirdeğinden uzaklaşmadan merkeze biraz mesafeli bir yörünge bulma ihtiyacıdır.

Son zamanlarda insanlara kendi isteğimin dışında maruz kalmam ve bazılarından gereğinden fazla etkilenmem, kendimle ilişkimin karmaşıklaşmasına sebep oluyor açıkçası. Bilirsiniz, bazı eksikleriniz vardır. Giyside yamanacak bir yer gibi diyelim. Ama ihtiyacınız olan, tek bir tür kumaşta tek bir renktir. Başka türlüsü ne içinize sinecek, ne deliği kapatacaktır.

Kendimle barış haline yeniden geçmek için suskunluğuma geri dönmeyi deneyeceğim. Deneyeceğim diyorum, çünkü ne istediğimi tam olarak anlamakta zorlandığımı söylersem ne yalan söylemiş, ne de abartmış olurum.

Kendimle anlaştığım konu eksik hissettiğim şeyler. Bunların ne olduğunu beni tanıyanlar bilebilir. Çok sık olmamakla birlikte hayıflanmaktan kendimi alamadığım anlar oluyor. Zaman koşarak geçiyor ve kendimi anlayamadığım her an kayıp benim için. Şu ara eksiklikleri benim tek başıma kapatamayacağımı kendime anlatmam lazım. Böylece sebat ve tevekkül konusunda uzlaşabileceğimi düşünüyorum. Hezeyana kapılıp, sakinliğimi kaybetmek istemiyorum.

Son zamanlarda ektiğim tüm arkadaşlarımdan, söylemek istediklerimi hiç söylemediğim insanlardan özür dilemek istiyorum ama bunu bile beceremiyorum. Çünkü çözülmeyi bekleyen meselelerim var içimde. Ve bunu kimseyle konuşarak yapamayacağım aşikar.

Gökkuşağı'nın Kırmızısı

2008-11-27T13:48:00.000+02:00

Bir varmış, Bir yokmuş. Allah'ın kulu çokmuş. Çok demesi günahmış. Develer pire, pireler deve iken, çok uzaklarda bir ülkede mutlu insanlar yaşarmış. Bu ülkenin bir de küçük prensesi varmış. Babası ne istese yapar, kızını çok severmiş. Prenses daha 9-10 yaşlarında olmasına rağmen, yüzünün duru güzelliği güneşi kıskandırırmış.
Babası kızı için küçük bir köşk yaptırmış saray bahçesine ve içini de tüm dünyadan toplattığı çeşitli oyuncakla doldurmuş. Kız bütün gün köşkünde envai çeşit oyunlarını oynarmış. Bir de yanında kendinden yaşça büyük bir yardımcısı varmış. Kömür gibi kara derili, masum yüzlü, narin görünüşlü bu yardımcının adı "Nergis" imiş. Prenses ne istese Nergis koşar yaparmış. Kız Nergis'i arkadaştan ayrı düşünmezmiş, her şeyine ortak edermiş onu. Gel zaman git zaman, Prensese oyuncakları yetmez olmuş, günün ortasına gelmeden oyuncaklarından sıkılıp, bahçeye koşmaya başlamış. Orada ağaçların arasında dolaşıp kelebek yakalamaktan ve kuşların sesini dinlemekten zevk alır olmuş.
Ülkenin "Gökkuşağı Bayramı" meşhurmuş. Her sene bahardan yaza çıkarken bir hafta hem yağmur yağar, hem güneş açar, her yönden gökkuşakları göğü sararmış. Bir gün yine böyle bir bayram zamanı kız bahçede dolaşırken gökkuşağını görüvermiş. Nereden bilsin dışarıda bayramlarının kutlandığını o vakit? Tutturmuş "Ben bu gökkuşağının 'Kırmızı'sını isterim!" diye. Nergis'e buyurmuş, gitsin ona getirsin hem de bir şişeye hapsetsin öyle getirsin diye. Nergiscik şaşırmış, "aman prensesim olur mu hiç öyle şey, nasıl hapsederiz şişeye gökkuşağının kırmızısını?" dese de prenses ayaklarını yere vura, vura buyruğunu haykırmış. Nergis bakmış olacağı yok, soluğu sarayın bahçesinin dışında almış. Yürümeye başlamış dertli dertli. Bir yerde bir sokağa denk gelmiş. Bakmış içeride elmas işliyorlar, oradaki ustalardan birine yaklaşmış. Usta elindeki taşı güneş ışığına tuttukça, duvara gökkuşakları düşermiş. Nergis sormuş "Usta efendi, ben gökkuşağının kırmızısını nasıl alırım?" Usta gevrekçe gülmüş, "Gökkuşağı bir bütündür, onu parçalayamazsın. Eğer kırmızısını alırsan, darmadağın olur tüm arkadaşları. Bir daha da ne elmalar, ne çilekler kızarır. Kumaşlara kırmızı rengi veremezsin, diğer renkleri de unutursun zamanla. O zaman dünya bozulur, hayat da biter." Nergis işin aslını anlatamamış ustaya, teşekkür edip çıkmış. Ne yapacağını düşünürken bir güvercin gelip omzuna konmuş. "Ne oldu sana küçük Nergis?" demiş. Nergis önce çok şaşırmış konuşan güvercine, ama başka da kimse anlatacağına inanmaz diye başlamış başından geçeni anlatmaya, sonunda da "Bulmadan gidersem, prenses beni saraydan kovar. Ben ne yaparım o zaman?" demiş. Güvercin de "Üzülme ben senin için gider gökkuşağı ile konuşur kırmızısını isterim. Geçici bir süre için ödünç alırız, prenses bıkınca geri veririz gökkuşağına" demiş. Nergis, minnet dolu teşekkür etmiş. Güvercin ona kendisini beklemesini söyleyip gitmiş.
Nergis akşam hava kararana kadar beklemiş. Tam gidecekken omzuna gelip konmuş gene güvercin. Gagasına asılı küçük şişede pırıl pırıl kırmızı duruyormuş. Nergis elini uzatıp dokununca şişe büyümüş ve bir ibrik boyuna gelmiş. Küçük kız minnetle güvercini öpmüş.Teşekkürlerini dizerken, "Yalnız" diye bölmüş güvercin, "1 hafta sonra getir kırmızıyı, yoksa elmalar kızarmaz, çilekler olmaz, narlar olgunlaşmaz. Doğa ana kırmızıyı veremezse hiç bir meyve sebze toplanamaz" Nergis tamam deyip koşarak sarayın yolunu tutmuş. Saraya girdiğinde doğruca gidip şişeyi prensesin önüne koymuş. Prenses sevinçten deliye dönmüş, kucaklayıp Nergis'i öpmüş. Nergis, "Prensesim, size bir şey söylemem gerek; kırmızıyı bir hafta sonra gökkuşağına geri vermemiz gerek, çünkü o olmazsa hiç bir meyve sebze olmaz" demiş. Prenses hiddetle "Olmaz, o benim bundan sonra, ne istersem onu yaparım" demiş. Nergis ne kadar dil döktüyse ikna edememiş küçük kızı.
Aradan zaman geçmiş. Bir hafta dolmuş, prenses şişenin önünden ayrılmıyor, bir damla uylku uyumadan şişedeki parlak renkleri izliyormuş. Ama bu arada gökkuşakları ülkenin üzerinde çıkmaz olduğundan, bayram için gelen başka ülkelerin insanları yavaş yavaş ülkeyi terk etmeye başlamışlar. Padişah neler olduğunu anlayamamış, tüm halk da şaşkınmış.
Gel zaman git zaman ülkede çirkin renkli kumaşlar başgöstermeye başlamış, halk çok mutsuzmuş, çiftçiler meyvelerinin olgunlaşmamasından şikayet ediyorlarmış. Oysa ne su, ne de güneş eksiği varmış. Tam o sırada prenses hastalanmış. Ateşler içinde yanıyormuş, sayıklıyormuş. Sarayın hekimleri gelip, kızı kontrol etmişler ve iyileşmesi için bir tabak taze mis gibi kokan çilek yemesi gerektiğine karar vermişler. Padişah tüm ülkeye, komşu ülkelere haber salmış. Ama hiç bir yerde çilek bulamamışlar. Çilekler bembeyazmış her yerde, kokuları da yokmuş.
Nergis üzüntüsünden deli olmak üzereymiş. Gizlice gidip köşkten şişeyi almış ve koşarak Güvercin ile son görüştükleri yere gitmiş. "Güvercin, Güvercin neredesin?" diye seslenmiş, bakmış gelen giden yok başlamış ağlamaya. Sonra bir kanat sesi duymuş. Güvercin gelip karşısına konmuş, sitemkar bir sesle "Ben seni uyarmadım mı Nergis, ne yapacağız şimdi?" demiş. "Bilmiyorum" deyip yeniden ağlamaya başlamış küçük kız, "Prenses çok hasta, bir tabak çilek lazım ve hiç bir yerde yok. Ne olur bir çare" demiş. Güvercin iç çekip, "Tamam," demiş, "Sana yardım edeceğim, çünkü şişeyi senin getirmek istediğini, prensesin bırakmadığını biliyorum" Şişeye doğru ilerlemiş ve gagasıyla dokunmuş. Şişe yeniden küçülünce zincirini tutup havalanmış. Nergisi almış bir endişe, gökkuşağı yeniden bir araya gelsin, meyveler olsun diye dualar ediyormuş içinden.
Hava kararırken gelmiş Güvercin geri "Gökkuşağı yarından itibaren çıkacak, yarın sabah hiç bir şeyden haberin yokmuş gibi davran. Sen iyi bir çocuksun Nergis, kendine iyi bak bir daha görüşemeyiz herhalde" deyip uçup gitmiş.
Ertesi sabah çiftçiler bir kalkmışlar ki, olgun domatesler, olgun şeftaliler, çilekler, karpuzların içi kıpkırmızı! Hiç bir anlam verememişler ama çilekleri toplayıp soluğu sarayda almışlar.
Prensese çilek verilmiş ve prenses iyileşmiş. Babasına neler olduğunu sormuş, babası olgunlaşmayan meyveleri anlatınca, bir anda yaptığı hatayı anlamış. Bir daha bencillik yapmayacağına kendi kendine söz vermiş.
Gökten 3 elma düşmüş, biri bu masalı yazana, biri anlatana, diğeri dinleyene.

Kendini Beğenmiş

2008-09-19T14:40:00.000+03:00

Ben kendini beğenmiş bir insanım. Bu nedenle kimseye iki kez "Gel" demem.

Şansınızı kaybettiyseniz -teptiyseniz demek doğru olacak-, geçmiş olsun!

Haydi kalın sağlıcakla...

Hope

2008-09-14T22:20:00.000+03:00

İçimde bir bahçem var benim.

Uzun uzun ağaçlarımın serin gölgesinde dinleniyorum; o ağaçlar benim ailem, çocukluğum... En güzel yeşille salınıyor anılarım dallarda yaprak yaprak...

Çimlerim yumuşacık, toğrağım mis gibi kokuyor.

Benim sevinçli bahar yağmurlarım var... Yeniden yağsınlar diye bekliyorum.

Güneşim pırıl pırıl...

Kır çiçeklerim var, gülüşlerimdir çoğu zaman.

Kelebekler gibi uçuşur içimde kelimelerim. Öykülerim cıvıl cıvıl şarkılardır, kuşların söylediği.

Mis gibi kokuyor çiçeklerim.

Ve içlerinde bir tanesi var ki...

Tomurcuğunu seyrediyorum. Gün günden büyümesini seyrediyorum.

Açsın koklayayım diye bekliyorum.

Bir bahçem var benim... En güzel gün daha doğmadı üzerine...

RUJ

2008-09-01T11:58:00.000+03:00

Denize bakışım ilk değil ama bugün ilk kez böyle hissediyorum.

Bir daha hiç ayak basmayacağım bir kıyıdan ayrıldığımda daha gün doğmamıştı.

Şimdi güneş yükselip çiğ, çıplak bir ışıkla denizi ve göğü buz mavisine boyarken de bunu düşünüyorum. Çıpayı motorla bile çekmedim, ellerimle asıldım. Dehşet bütün sinirlerimi felç etmiş gibiydi.

Oysa akşam parlak fuşyalı,turunculu şifonlarını üzerinden sıyırıp kül rengi geceliğini giyerken karşıma çıkmıştı. Üzerinden yıllar geçse de hiç uçmamış bir parfüm, hiç solmamış bir çiçek, hiç eskimemiş bir şarkı gibiydi baştan ayağa...

Mermer gibi cildi ve yunan heykellerini kıskandıracak kadar güzel bedeni hiç bozulmamış, sanki zaman onun ekseninde dönmüş ama ona hiç dokunmamıştı. Üzerine tam da yaz sonuna uygun,doğanın renklerinde püfür püfür uçuşan bir elbise giymişti. Yüksek topuklu espadrilleri ile marinada bana doğru yürüyor ve gülümsüyordu.

Dudaklarında o bildik gülüşü vardı, ama bir farkla: Dudaklarına can alıcı bir kırmızı hakimdi. Hani ressamların aradığı, bulsa bile göremediği o saf, hançer gibi kırmızı... Gülüşü bu renk olunca içimi baştan başa kesti işte. Aklım bir anda geçmişi, yaralarımı, ağladığım, parçalandığım, kendime bir sürü fiziksel acı vererek gidişini unutmaya çalıştığım günleri sildi. Sadece o ana, o andaki güzelliğine odaklandı. Ve onsuz geçen gecelerin açlığı bir canavar gibi uyandı içimde...

Gülümsemesini asla unutabileceğimi sanmıyorum. Sanki bilir gibiydi. Orada olacağımı, O’nu görünce ne tepki vereceğimi bilir gibi hem mütevazı, hem muzip, hem de hiç ayrılmamışız hala sevgiliymişiz de bana kur yapıyormuş gibiydi. Ama gülüşünde o içimi parçalayan ve ne olduğunu bilmediğim “şey” beni ilk andan yakaladı ve rahat bırakmadı. Hayatımın bundan sonrasında da rahat bırakacağını sanmıyorum.

Bir daha asla aynı olmayacağımı bilirken ve denize karşı burada, küçük teknemin pruvasında dikilirken gecenin dehşeti, zevki, neşesi ve korkunçluğu içimi değişik yönlerden uzanan eller gibi kavrıyor.

Karşımda durup, “Eee,” dedi “Beni davet etmeyecek misin teknene?”
Susup yana çekildim ve ona yol verdim. Tekneye çıktı ağır ağır, “Tahminimden büyükmüş,” dedi “Tek başına denizlere açılacak bir ‘Seyyah’ın kontrol edebileceğinden büyük bir şey bu”. Teknemin adı arkasında O’nun okuyabileceği bir yerde yazmıyordu. Daha doğrusu, kara tarafından gelebilecek kimsenin görebileceği şekilde yazmıyordu. Kurallara aykırı olduğu için defalarca uyarılmıştım, ama zaten gittiğim hiç bir limanda bir geceden fazla kalmıyordum. Hiç bir limana da bir kereden fazla gitmiyordum. Ertesi sabah beni arasalar da bulamıyorlardı. Teknemin adı Seyyah’tı. Bana yakışıyordu. Çünkü ben bir seyyahtım; Ben uyurken tek bir söz söylemeden, tek bir eşyasını bile almadan –bugüne kadar her düşündüğümde dediğim gibi- kalleşçe terk ettiği o sabahtan sonra evi barkı, malı mülkü, hisselerimi, gayrimenkulümü olduğu gibi likide çevirip tek banka hesabına yatırıp, tekneme atlamış ve karaya bir sonraki ihtiyaç molasına kadar veda etmiştim.

İhtiyaç... Bir insanın “ihtiyaç duyması”, oldum olası midemi bulandırmıştır. Çünkü bana acziyeti çağrıştırır. Ama kendimle, nefsimle, içimdeki çeşitli açlıklarla uzun bir süre savaştıktan sonra her birinin hiç körelmemiş, hatta zırnık kadar küçülmemiş şekilde yeniden karşıma dikildiğini görünce pes ettim. Pes ettiğim için de kendimden nefret ettim.

Teknemin içinde geziniyor, sanki kendine uygun bir köşe arıyordu. Yeni bir eve gelmiş bir kedi gibiydi; sokulmadan önce her yeri içgüdüleri ile “kokluyordu”. Arada bir de bana dönüp gözlerimin içine bakıyordu. Anlaşılmaz şekilde içim ürperiyordu bakışlarıyla karşılaştıkça; o anda aşkımın yeniden alevleniyor olduğunu düşünsem de, şimdi düşündükçe bunun olacaklarla ilgili bir önsezinin kıpırtısı olduğunu anlıyorum.

Yemek konusunda hazırlıksız yakalanmıştım ancak, marinalarda eğer zenginseniz yapamayacağınız şey yoktu. Hemen güvenlikten yemek için arayabileceğim bir yerin numarasını aldım ve şarap dolabının kapağını açıp damak tadımıza uygun bir şarap seçmeye koyuldum. Bu sırada o da müzik setinin yanındaki CD dolabını keşfetmiş, koleksiyonumu inceliyordu. Sabah yanaştığım limandan gece biterken ayrıldığıma göre –bunu biliyordu,emindim- bu kadar CDyi nasıl biriktirdiğimi merak ediyor olmalıydı. Ama başka bir şeyi merak ettiğini zannetmiyorum. Dilimizin konuşulmadığı bir limanda beni bulmasının çok uzun süredir zaten nereye gittiğimi bilmesinden kaynaklandığını anlayabiliyordum. Ama neden olduğunu anlayamıyordum.

Kadehler doldu, kadehler boşaldı. Şaşırtıcı derecede konuşkandı, ve nasıl oluyorsa benimle hiç bağlantısı olmayan bir sürü şey anlatıyordu. Oysa içimdeki hisse kulak kabarttıkça aslında işinin sadece ve sadece benle olduğunu anlayabiliyordum. Dördüncü kadehin de son yudumunu kafasına diktikten sonra hafifçe bana doğru kaldırdı ve “Biraz da sen anlat,” dedi “Neler yaptın deniz-kara-gökyüzü arasında?” Ona gittiğim şehirlerden bahsettim biraz, en çok sevdiğim yerlerden. Afrika’da bir arkadaşımın çektiği bir kısa filmin setine uğramak için iki gün kumanyasız tam yol gittiğimi anlattım, çok güldü. Haksız da sayılmazdı, sonlara doğru gördüğüm halisülasyonlar beni bile aklıma geldikçe güldürüyordu.

Yemekler geldiğinde ikinci şarap şişesini de yarılamıştık ve kurt gibi de acıkmıştık. Bu nedenle her ne kadar nezaket kurallarını unutmadığımızı ispat etmeye çalışsak da, hızımız nedeniyle oldukça komik görünüyor olmalıydık. Bir süre sesimiz soluğumuz çıkmadan yemek yedik, ardından yeniden havadan sudan muhabbet etmeye başladık. Yavaş yavaş anlatacaklarım tükeniyor, onun etrafıma sardığı zincir de daralıyordu. Eninde sonunda soracağı can alıcı soru bir türlü gelmiyor, içimdeki azap usul usul uyanıyordu.

Masadan kalktı, içki içerken oturduğu yere döndü ve oturdu. Ben de çaresiz, şarap şişesini alıp eski yerime gittim. Kafamın içine şarabın tanıdık pusu dolmaya başlamıştı, ama olağanüstü bir çabayla düşüncelerimin sarsaklaşmasını engellemeye çalışıyordum. Yerime rahatsız bir şekilde oturdum ve yeniden şarap koymak için hamle yaptım. Kadehini kendine doğru çekti, muzipçe güldü ve gözlerimin içine baktı. O an aramızda gerçekten bir kıvılcım parlamış olabilirdi, eğer havada yanıcı bir gaz olsaydı. Onu kollarıma alabilmek için delirdiğimi hissettim birden, aceleyle şişeyi yere koymaya çalışırken devrildi ve koyu kırmızı içecek yerdeki beyaz halının üzerine akmaya başladı ağır ağır. Pamuklu sicimlerden örgüler şarabın her damlasını içine çekmeye başladı ama bunu göz ucuyla görebildim, zira doğrulduğumda hemen dibime iliştiğini gördüm. Ilık bir lavanta kokusu burnuma doldu ve dudaklarımız buluştu. Kontrolümü kaybediyordum gerçekten, geriye doğru yaslandım ve kucağıma doğru hamle yapmasını bekledim, dünya silinmiş gibiydi ve bütün hislerim ayaktaydı.

İşte o anda ne olduysa oldu. Bir anda geriye doğru sıçradı ve “Nasıl dokunabildin onlara?Nasıl ha, nasıl?” diye bağırmaya başladı. Yüzünün çizgileri dehşet dolu bir fotoğraf, ruh hastası bir ressamın elinden çıkma bir tablo gibiydi. Ağzı kırmızı bir yara gibiydi şimdi ve çarpılmıştı öfkeden. “Hepsini,” diye soludu “hepsini ellerimle öldürdüm” çıldırmış gibiydi, içime dehşetle beraber dolan gerçeküstülük hissinden kurtulmaya ve dehşetin beni ayıltmasına uğraşıyordum. Bir anda çantasına uzandı. Silah veya kesici bir şey çıkartmasından korkarak hamle yaptım, ama çıkardığı şeyler ondan daha öldürücüydü.

Elbette yıllarca denizdeydim, aşk acısını atlatmaya çalışıyordum ve bu sürede uğradığım bazı yerlerde ihtiyaçlarıma yenik düşüyordum. Enfes yemekler, değişik içkiler kadar güzel kadınlarla da karşılaşmıştım ve bir çoğu benimle tek gece geçirmekten rahatsız olacak gibi değildiler. Bu fırsatları kaçırmak ancak ilk bir yılımın salaklığıydı. Sonrasında akışa uymuş, güzel geceler geçirmiştim. Pek çoğunun yüzünü hatırlıyordum elbette; çünkü ona çok benziyorlardı.

Ama şu an gördüklerime inanamıyordum. içimde korku yeşil renkli bir canavar eli gibi yüreğimi kavrıyor, sıkıyordu. Korkuyla kocaman olmuş gözler, bantlı ağızlar, açık kesikler, açılmış karınlar, kırıldığı belli olan bacaklar, kollar, morarmış ciltler ve kan... Çok kan vardı. O kadar çok kan vardı ki, kamaranın içini doldurmuştu sanki, gırtlağıma kadar çıkmıştı; beni boğacak gibiydi.

Öğürmeye başladım, midemde ne var ne yoksa içimi tırmalayarak çıkmak istiyordu. Eğilmemek için, kusmamak için direnirken üzerime atladığını gördüm. Onu tutmaya, engellemeye çalıştım. Tırnaklarıyla saldırıyordu bana, uzun ve yırtıcı kuş pençesine benzeyen elleri vardı artık. Ve ben içinde dönüp durduğum senaryonun gidişine inanamıyordum hala. Sakinleşecek gibi durmuyordu, aklını yitirmiş gibiydi. Hırlıyor, bağırıyor, beni parçalamak için delice saldırıyordu. Önce onu ittim, sonra bir tokat attım yüzüne. Durultmak şöyle dursun, saldırma güdüsünü geri dönülemez şekilde körükledi bu hareket. Masadan kapmış olduğu bıçakla üzerime atladı yeniden. Çevikliği ve bir suikastçi kadar bilinçli şekilde saldırışı aklımı başımdan almıştı sanki, ama savunma içgüdüm de bir o kadar uyanıktı. Onu tuttum ve boğuşmaya başladık, “Seni de geberteceğim, seni de!” diye tıslıyordu. Gücü inanaılmaz boyutlardaydı, eğer beni savunmasız yakalasa bir yerimi onmaz şekilde sakatlayabileceğinden emindim. Soğuk terler döküyor ve bu mengene gibi durumdan kurtulmaya çabalıyordum. Tabii ikimizin de sağ çıkabileceği bir durum gibi gözükmüyordu. İkimizden birisi orayı terk edemeyecekti o kesindi. Şimdiki tek çabam o kişi olmamaktı.

Yerde boğuşmamız ani saldırılarla yön değiştiriyordu. Benim savunmam pasif olmaktan çıkmıştı artık, ikimiz de birbirimizin “gözünü” hedefliyorduk. Elini sıkıca tutup yere vurdum, bıçağın sapı avcundan kaydı ve eli keskin kısma doğru hızla indi, avcundan dudaklarının renginde bir kan akmaya başladı ki, içimdeki bulantının yeniden yükseldiğini hissettim. Bu onun öfkesini olabilecek en yüksek düzeye çıkarmış olmalıydı. Hırsla bıçağı aldı ve geri çekildi, bu geri çekilme şiddetli bir dönüş manevrası olacaktı ama ben de aptal değildim. Yanımdaki masadan büyük kızartma çatalını kaptığım gibi bana hızla yaklaşan vücuduna doğrulttum. Durmaya çalıştı ama şarap emmiş halı bu frenleme hamlesine sadece kayarak karşılık verdi. Dengesini kaybedip öne doğru düşerken tutunabileceği bir şey bulabilmek için kollarını sağa sola attı, fakat bu onu yaşayacağı tüyler ürpertici sondan alıkoyamadı. Çatalın iki dişi boynuna girerken tok bir gıcırtı hissettim. Ardından da sıcak kan ellerime doğru fışkırmaya başladı. Çatalı geri çekmeye, etinden çıkartmaya çalışıyordum ama onun debelenmesi her şeyi daha da kötüleştiriyordu. Yerler kan gölüne dönmüştü ve ben sevdiğim kadını ellerimle öldürüyordum. Çaresizlik içinde çırpınıyordu, gözleri faltaşı gibi açılmıştı ve hırlayarak nefes almaya çalışıyordu.

Bir süre sonra herşey durdu. Bütün sesler kesilmişti sanki; bütün dünya susmuş gibiydi. Cansız bedeni odanın orta yerinde tuhaf açılarla kıvrılmış şekilde duruyordu ve ben kırmızı renge boğulmuş odada dikiliyordum. Fotoğraflar, kan içindeydi, halı kopkoyu bir kırmızıydı ve masadaki bir takım yiyecekler yerlere dökülmüştü. Dehşet dolu bir natürmortun içindeydim. Ve her ne yapacaksam çabuk olmalıydım.

Gece ilerliyordu ve etrafın sakinlemesini beklemeliydim. Her şeyden önce onu bu limanda bırakmayacağım belliydi. Luminol sıkıldığında her yerin ışıl ışıl parlayacağını bile bile adli tıpçıları elimle yatıma davet etmek olurdu bu, üstelik nefsi müdafaa iddia etmek komik olacaktı; onun gibi ince ve narin görünüşlü bir kadın ile benim gibi iri ve sağlıklı bir adam... Düpedüz kendi idam sehpamı kurmak demekti bu... Saate bakmayı akıl ettiğimde aradan ne kadar zaman geçmişti bilmiyorum.
Ama sırtımdan geçen ürpertiler ve içimi sarmaya başlayan panik ile yerdeki ölüye duyduğum öfke savaşıyordu. Hiç suçu olmayan bir çok kadını hunharca öldürmüştü. Benim de elimi kana bulamıştı. Bir anda uyandım rüyadan. Kendini bilerek öldürtmüştü; geçmişteki tüm suçları üzerime yıkabilecekti böylece. “Aman Tanrım” dediğimi hatırlıyorum, defalarca tekrar ettim bunu ve öfkem bu gerçekle daha da katlanarak beni sardı.

Hemen çıkıp demiri çekmeliydim ama motorla olmazdı. Sesi duyan güvenlik gelirdi ve ben zaten bekleyemeyecek kadar öfkeliydim. Ellerimle asıldım zincire, var gücümle asıldım. Önce epey zorladı ama sonra yükselmeye başladı. Gereken mühimmatı almaya vakit yoktu, sessizce gitmeliydim buradan...

Sonrası oldukça hızlı, bir o kadar da pürüzsüz gelişti. Limanı önce yavaş ve sessiz sonra da tam yolla terk ettim ve sabahın ilk ışıkları ufuk çizgisini belirlerken durdum. Demir attım ve içerideki tabloya geri döndüm. Halıyla sardığım bedeni denize atmadan önce her yeri temizledim, çamaşırsuyu stoğunun yarısı gitti. Temiz suyumun çoğunu kullandım. Ve kanlı suları denize döktüm. Açık denizden üçgen yüzgeçler görünmeye başlasın diye çok beklemem gerekmedi. Neredeyse güneşin doğuşu tamamlandığında geldiler, çok açtılar belli ki, daireler çiziyorlardı.
Cesedi aşağı attım. Fokurdamaya benzer bir hareketlenme oldu ve kırmızıya kesti denizin bir bölümü... Gerisine bakamadım; zira gecenin tamamı kıpkırmızı geçmişti ve ben geri dönüşsüz şekilde vejeteryan olmuştum; katil ve kaçak olmanın yanında tabii...

Şimdi denize bakıyorum. Saten bir çarşaf gibi uzanıyor önümde. Ve ben sebep olduğum acıları düşünüyorum, geride bıraktığım tüm ölüleri... Burnumda hâlâ lavanta kokusu...
Pruvada dikiliyorum.

Delay

2008-06-16T09:16:00.000+03:00

Ertelediğim her şeyi yırtıp atmak, bir daha asla geri dönüp baştan almamak ve bana biçilen rollerin hiç birine girmemek istiyorum. Bunda, planlarımın çoğunlukla isteğim dışında değişmiş, iptal olmuş ve çoktan zamanı geçtiği için asla gerçekleşmeyecek olması çok önemli etkenler.

Bir ay önceki planlarım ile bugünkülerin bir olmadığı gibi, bir ay sonraki planlarımın da ondan sonraki zamanların herhangi birine uyacağını sanmıyorum. Buna rağmen planlarımı erteliyorum, isteksizlikten değil. Benim kendime biçmek istediğim her elbise çeşitli sebeplerden budandı.

Örneğin tek başıma yaşama isteğim, sevgilimle yaşama isteğim, çocuk yapma hevesim, evlilik ile ilgili düşüncelerim... O kadar sistematik bir şekilde, o kadar uzun süre darbe aldılar ki. Doğru düzgün bir isteğimin kaldığına bile emin değilim. Evlenmekten korkuyorum, çünkü şu anda tek başıma yaşamam gereken bütün zamanlarda bir erkekle yaşıyorum zaten. Huyları beni çileden o denli çıkardı ki, evlenme veya biriyle birlikte yaşama konusunda düşünmeye dahi tahammülüm kalmadı.

Ama ne istediğimi düşünmek için zamanım daralmasına rağmen düşünce hızım değişmedi. Her gün değişen, yenilenen istek listemde bazı şeylerin içten içe değişmediğini biliyorum mesela... Ama bu isteklerin yerine gelebilmesi için heyecan duymuyorum artık.

Çünkü ben konuşmadan da anlaşabileceğim, aynı evin içinde olduğunu bilmekten huzur duyacağım, sessiz paylaşımların konuşmaktan daha öte bir yer tutacağı, zaman zaman erotik zaman zaman mantıklı, zaman zaman da alabildiğine duygusal bir iletişim kurabileceğim birini istiyorum hayatımda. Ve beni bütün iptal ettiğim, rafa kaldırdığım veya kaldırmayıp görmek istemediğim için ivedi listede sonlara attığım istek ve dileklerimi gerçekleştirmek için heveslendirebilir belki... "Beni bulur mu, bulursa ne zaman bulur?" diye düşünmekten kendimi alamıyorum.

Tek bildiğim ben hazır olmadan karşıma çıkmayacağı. Şimdi ruhumu doyuruyorum, kendimi zenginleştiriyorum. Ama zaman koşarak geçiyor... Bir an evvel onunla buluşmak istiyorum...

Haunted

2008-04-01T14:17:00.000+03:00

Yüzyıllar boyu lanetlendi kan;

Nefretle kirlendi, nefretle döküldü...

Ben sevmeyi seçtim o kanı, ama benim kanım döküldü.

Şimdi her gün sevdiğim o kanı lanetliyorum gözümü kırpmadan.

Daydreaming...

2007-11-23T00:11:00.000+02:00

İnsanların hayal kurmasının gerekliliğine inanırım.

Herhalde günah olsaydı, benim cehennemde en derin kazanlarda sonsuza dek yanmam gerekirdi...

Kendimin en sevdiğim yanım hayallerim, çünkü bu aleme ait olmayan kapılarım var hayallerimde. Her istediğimi yapabilecek gücü bulabilirim. Çünkü hayal kurmak ne istediğimi bulmama yardımcı olur.

İsteklerimin değişimini engelleyemiyorum, bunun için yapabileceğim bir şey yok. Yeni insanlar, yeni fikirler, yeni imgeler hayatımı kuşattıkça kendimi devamlı değiştiriyorum.

Ama bazı isteklerim baki kalıyor. Örneğin, çocuk sahibi olmak...

Facebook denen sitede yayınlanan yazımda şöyle demiştim:

"Bir insanın dünyaya bestelerden, güftelerden, romanlardan, resimlerden, filmlerden, tezlerden daha önemli tek bir mirası var: Çocukları."

Çocuklar onlara verdiğimiz her şeyi, kuru bir süngerin suyu emdiği gibi emiyorlar. Bomboş, yepyeni, bembeyaz bir sayfa. Anne ve babanın toplamının yarısı...

Aslında bir insan için ikinci bir şans.

Hayatın kendisine verdiklerini perçinlemek, vermediklerini kıskanmaktan vazgeçip telafi edebilmek için...

Peki, kaçımız bunun farkında. Ya da size soruyorum: Siz bunun ne kadar farkındasınız?

Aile, bir insanın çekirdek kabuğu gibidir. İnsana kökünü, kökenini hep hatırlatan o tohumdur. Bu bir anlaşmadan, akitten çok bir dayanışmanın üzerine oturtulabilecek bir şeydir. Evlenmek âşık olunarak yapılacak bir şey değildir; elbette sevmeli insan ama âşık olmak için karşısındakinin fikirlerini, bakış açısını, çözümlerini, yaşam tarzını seçmeli ve kendi yaşamı da ona uygun olmalıdır. Çünkü tohumların uyuşmadığı bir aşılama ağacı kurutur ya da aşı tutmaz, meyveler sağlıksız olur.

Ben, bana doğruyu anlatan, yanlışlardan kaçmamamı ama ders almamı destekleyen bir aile içinde sevgiyle büyütüldüğüm için çok şanslıyım. Ne zaman üzülsem, kalbim acısa, sıkılsam hep arkamda oldular. Bu nedenle, ileride ben de kendiminki gibi bir aile kurma hayalini içimde taşıyorum.

Umudum var mı? Bilmem... Herhalde çıkmadık candan ümit kesilmez sözü boşa söylenmemiştir.

Açık seçik konuştuğum zaman kimsenin beni anlamama şansı yok, olsa olsa yanlış anlaşılırım. Bu nedenle burada yazılarımı gören benim için özel kişilerle de açık açık konuşmayı tercih ediyorum.

Umarım beni anlıyorsunuzdur...

Astarte adına...

2007-11-21T01:16:00.000+02:00

her şeyi planlama artık
programlama
annem der ki
geçmiş mazi gelecek muamma
sadece anını yaşa
doğru da...
hırsla plan yapar ve hayal kırıklığına uğrarsan yara alırsın
hırsın büyür seni köreltir
hırslanma
yavaşla azcık kendini önemli yere koy O'nu değil
önemseme demiyorum
abartma...
senden önce gelmesin
hayatına devam et
kızlarla çık
kitap oku
müzik dinle
meditasyon yap
kendi siteni kur
bir kedi al
parkta dolaş
mesela parklarınız harika
yağmur çiselerken bir bardak kahveyi parkta bankta içmek gibisi var mı yahu
hayatın güzellikleri tek başına da yaşanır
eğer paylaşamayacağın anıların olmazsa karşındaki insanla ilişkin çabuk tükenir
çünkü iş kısa sürede sen-ben-biz'e dönüşür
o da sıkıcı olur
fikirlerin, anıların, bakışın, duruşun olmalı
beyninle yer almalısın önce hayatında
yoksa var olmazsın zaten, sorunlar patlak verir, neyin problem olduğunu anlayamadan yitirirsin adamı da
sen "birey"sin
öyle olmalısın
çünkü o "birey"
bazı şeyler zamanla oturur
ve kendiliğinden
spontan gelişir
ne yaparsan yap zamanında olur
sen de kendini hırpaladığınla kalırsın
o nedenle kendine dön
ruhunu doyur
hayata hırsla değil hoşgörüyle yaklaş
sen ne kadar hoşgörürsen, o kadar çok şey alabilirsin hayattan
unutma
toprakla uğraş
ve affetmeyi öğren
herşeyi affet
ama ilk önce kendini
sen hiç bir şeyin suçlusu değilsin
ama hataların var
affet kendini
ve negatif olmaktan uzaklaş
enerjini başka şeylere yönelt
dans et
resim yap
yazı yaz
park bahçe dolaş
örgü ör
hobiler edin
evinin duvarlarına desenler yap mesela
ne bileyim panolar, kolajlar
sen görselcisin
seni besleyecek, yüceltecek şeylerle uğraş
enerjini O'na yönlendirme
onunla alakalı değil çünkü hepsi
kendini anlamaya çalış
"ne istiyorsun?" bir sor kendine
enerjin pek çok şey için birikmiş olabilir
onu doğru yönlendir
hepsini kendine veya Core'a yükleme
bu seni de onu da yanlış taşa çarpıp yaralayabilir
kontrollü ol ama hırslanma
yavaş ve huzura yönelik ol
istediklerini anla, önceliklerini belirle
dengen bozulursa çok üzülürsün
ama enerjini dengeleyebilirsen, yaralanmazsın
yara açmazsın
pişman olmazsın
hırsın da kalmaz
böylece körleşmezsin
o nedenle ilk adım kendine odaklanmak
kendinle anlaşmak
ben bunları anlıyorum artık
çektiğim acı için birilerini suçlamak yerine artık kendimi görmek ve anlamak gerektiğini anladım
ve kendime döndüm
bir süre sessiz kalacak içim
çünkü yaralarım var
kabullenemediklerim
kaldıramadıklarım
ama zamanla geçecek
hiç hırslanmıyorum
hiç acele etmiyorum
kendimi oradan oraya da çarpmıyorum artık
ne kimseyi yaralamak, ne kendimi birine adamak çare değil
kendimle anlaşmak tek çare
kendimi doğru anlayamazsam anlatamam
yanlışlık sakatlık doğurur...
o sebeple şimdi kendimleyim ve çok memnunum böyle olmasından
konuşmak istersem beni dinleyecek insanlar var
ve bu yeter
çünkü ben güçlüyüm,
bilgi denizim var içimde
sadece enerjimi doğru yönetmeye ihtiyacım var
tek bir insana herşeyi akıtmak çok yanlış
ve tüketici
ikimiz için de şiddetli bir tsunami gibi
çok şey götürür
o sebeple meltemde gelen küçük dalgalar olsun diye
şimdi denizi ve rüzgarı izliyorum
anlayabilmek için
yoksa ben de denize kapılır giderim fırtınayı kestiremezsem...